REALNOST POSTPOROĐAJNE DEPRESIJE

Postporođajna depresija (PPD) je sve prisutnija danas, a sama njena etiopatogeneza ima više segmenta koji svjedoče o složenom procesu nastanka ove patologije. Sve veći broj žena pati od PPD-a, koja je da kažemo manje ozbiljnija od postporođajne psihoze (o kojoj će više biti riječi u nekom narednom postu), ali jednako opasna u samom životnom timeline-u majke i bebe.

Sami neuroendokrinološki aspekti normalne trudnoće i postporođajnog perioda podrazumijevaju velike endokrine promjene, kao što su obustava ovulacije i razvoj i rast materice, placente i fetusa. Ove promjene uključuju hormone i neurotransmitere, ali i ostale neuromodulatore, za koje se zna da imaju važnu ulogu u mentalnom zdravlju.

Postporođajnu depresiju (PPD) karakterišu tužno raspoloženje, nemir odnosno agitacija i smanjena koncentracija. Često je u komorbiditetu sa anksioznošću i snažno je prevalentna tj. kod žena sa istorijom depresije ili anksioznosti velika je prevalenca postporođajne depresije. Precizne stope PPD-a je teško utvrditi, ali analize pokazuju da najmanje 17% žena od ukupne svjetske populacije svake godine pati ili razvije neke od simptoma postporođajne depresije, zajedno sa kliničkom slikom anksioznosti i OKP (Opsesivno Kompulsivni Poremećaj).

Postporođajna anksioznost i depresija povezuju se sa negativnim ishodima za majku i bebu, kao što su smanjeno dojenje, nedostatak majčine emocionalne osjetljivosti prema dojenčetu, loša afektivna vezanost ili čak nikakva vezanost sa bebom (od čega može zavisiti način porođaja, da li je vaginalni ili carski rez, kao i način dojenja gdje igra veliku ulogu hormon oksitocin), negativan temperament dojenčadi, atipičan neurorazvoj (suseptibilnost za aknsioznost i depresiju kasnije u životu, te umanjene kognitivne funkcije poput emocionalne i socijalne inteligencije), a kasnije razni emocionalni problemi i problemi u ponašanju djece.

Vrlo je važno prepoznati PPD na vrijeme i potražiti pomoć.